مشتری پشت میز برای هر آیتم چند ثانیه بیشتر وقت نمی‌گذارد. توضیح خوب در همین چند ثانیه می‌گوید در بشقاب چه هست و چرا ارزش سفارش دادن دارد.

کوتاه بنویسید

یک یا دو خط کافی است. توضیح بلند روی صفحهٔ گوشی چند خط جا می‌گیرد و خواندنش حوصله می‌خواهد.

مواد اصلی را بگویید

به‌جای «بسیار خوشمزه و عالی» بنویسید در بشقاب چه هست: «کاهو، مرغ گریل، سس سزار و نان تست». مشتری از روی مواد تصمیم می‌گیرد، نه از روی صفت‌ها.

به‌جای ایناین را بنویسید
املت خوشمزهٔ مخصوصاملت با گوجهٔ تازه، پنیر و نان سنگک
قهوهٔ عالیدو شات اسپرسو با شیر بخارداده
سالاد سالم و مقویکینوا، آووکادو، خیار و سس لیمو

آنچه مشتری باید بداند

اگر غذا تند است، مغز دانه دارد یا برای دو نفر کافی است، همین را بنویسید. این جمله‌های کوچک، سؤال‌های تکراری را از سر گارسون کم می‌کنند.

یک لحن را نگه دارید

همهٔ توضیح‌ها را با یک لحن بنویسید؛ یا همه رسمی، یا همه خودمانی. منویی که هر آیتمش صدای متفاوتی دارد، شلوغ به نظر می‌رسد.