مشتری پشت میز برای هر آیتم چند ثانیه بیشتر وقت نمیگذارد. توضیح خوب در همین چند ثانیه میگوید در بشقاب چه هست و چرا ارزش سفارش دادن دارد.
کوتاه بنویسید
یک یا دو خط کافی است. توضیح بلند روی صفحهٔ گوشی چند خط جا میگیرد و خواندنش حوصله میخواهد.
مواد اصلی را بگویید
بهجای «بسیار خوشمزه و عالی» بنویسید در بشقاب چه هست: «کاهو، مرغ گریل، سس سزار و نان تست». مشتری از روی مواد تصمیم میگیرد، نه از روی صفتها.
| بهجای این | این را بنویسید |
|---|---|
| املت خوشمزهٔ مخصوص | املت با گوجهٔ تازه، پنیر و نان سنگک |
| قهوهٔ عالی | دو شات اسپرسو با شیر بخارداده |
| سالاد سالم و مقوی | کینوا، آووکادو، خیار و سس لیمو |
آنچه مشتری باید بداند
اگر غذا تند است، مغز دانه دارد یا برای دو نفر کافی است، همین را بنویسید. این جملههای کوچک، سؤالهای تکراری را از سر گارسون کم میکنند.
یک لحن را نگه دارید
همهٔ توضیحها را با یک لحن بنویسید؛ یا همه رسمی، یا همه خودمانی. منویی که هر آیتمش صدای متفاوتی دارد، شلوغ به نظر میرسد.